سکوت درون _ آدیا شانتی

وقتی که ذهن آزاد از همه ی محتویاتش ,
از همه ی فکر مشروطش باشد , وارد
خلوت سکوت می‌شود . آن سکوت فقط
وقتی بروز می‌کند که انسان محدودیتهای
فکر خود را ببیند . وقتی که آدم ببیند که
افکار او حقیقت , صلح یا آزادی را نخواهند
آورد , وضعیتی طبیعی از سکوت و وضوح
نمایان می‌شود . و در آن سکوت , خلوتی
بنیادین است , زیرا که آدم دیگر در جستجوی
رابطه ی سودمند بیشتری با فکر یا با احساسات
همراه آن , که از فکر مشتق می‌شوند نیست .

آدیا شانتی
Adyashanti

منبع: https://www.facebook.com/Nissargadatta

صفحه فیس بوک سکوت درون: www.facebook.com/SokootDaroon

ذهن _ کارلوس کاستاندا

ذهن من چیزی بشدت بیگانه با من است.لایه ای است بین شما و آنچه که واقعا هستید. از دام ذهن رها شوید آنگاه خودتان خواهید شد.

کارلوس کاستاندا _ مصاحبه با روزنامه لاجورنادا

صفحه فیس بوک سکوت درون: www.facebook.com/SokootDaroon

سکوت ذهن _ نیزارگاداتا ماهاراج

هیچ فکر خاصی نمی‌تواند وضعیت طبیعی
ذهن باشد , به جز سکوت .

نه تصور سکوت بلکه خود سکوت . وقتی که
ذهن در وضعیت طبیعی خود باشد , پس از
هر تجربه‌ای بطور خودبخودی به سکوت رجعت
کرده یا , ترجیحاً , هر تجربه‌ای بر ضد زمینه
سکوت روی می‌دهد.

نیزارگاداتا ماهاراج

No particular thought can be mind's natural state, only Silence. Not the idea of silence, but silence itself. When the mind is in its natural state, it reverts to silence spontaneously after every experience, or, rather, every experience happens against the background of silence.

Nisargadatta Maharaj

منبع: https://www.facebook.com/Nissargadatta/

آزادی _ کارلوس کاستاندا

مهمترین کلیدی که از دون خوان آموختم رسیدن به سکوت درونی بود .برای برانداختن برتری ذهن بعنوان روشی برای یافتن آزادی.این ساکت کردن ذهن  است.

کارلوس کاستاندا _ مصاحبه با روزنامه لاجوردنادا

آنامالای سوامی _ مدیتیشن بر خویش

وقتی که می‌گویم , " بر خویش مدیتیشن کنید "
از شما می خواهم که خویش باشید نه اینکه
درباره‌اش فکر کنید . از آنچه که وقتی که فکرها
متوقف می‌شوند , هشیار باشید . از آگاهی ,
هشیار باشید که منشاء همه ی فکرهای شماست .
آن آگاهی باشید . احساس کنید که این آن چیزی
است که واقعاً هستید . اگر که اینکار را بکنید ,
آنگاه بر خویش مراقبه کرده‌اید . اما اگر که نمی‌توانید
بر آن آگاهی , استوار بمانید , چونکه امیال تان ( Vasanas )
بسیار قوی و بسیار فعال هستند , مفید این است
که فکر "من خویش هستم ; من همه چیز هستم "
را حفظ کنید . اگر که بدین طریق مدیتیشن کنید ,
آن وقت با امیال که خود - هشیاری شما را مسدود
می‌کنند اشتراک مساعی نمی‌کنید . اگر که با آن‌ها
همکاری نکنید , دیرتر یا زودتر محکوم به رفتن هستند .
اگر این متد شما را جذب نمی‌کند , پس فقط ذهن
را با تمامی توجه , خیره شوید . هر زمانی که ذهن
سرگردان می‌شود از آن هشیار باشید . بنگرید که
چگونه فکرها با یکدیگر مرتبط هستند و بنگرید که
چگونه این شبه که ذهن نام دارد , همه ی فکرهای تان
را حفظ کرده می‌گوید که " این فکر من است ."
راههای ذهن را بدون آنکه به هیچ وجهی خود را با
آن هویت دهید خیره شوید . اگر که به ذهن خود
توجه کامل بدون دلبستگی را مبذول کنید شروع می‌
کنید به درک کردن پوچی همه ی فعالیت‌های ذهنی .
به ذهن خیره شوید که به اینجا و آنجا سرگردان
می‌شود , به جستجوی مسائل یا تصورات بی‌فایده
و غیر ضروری که در نهایت فقط بدبختی برای خود
خلق می‌کند می‌رود . نگریستن به ذهن , به ما
شناختی از گذار داخلی اش را می‌دهد . او به ما
ابزاری برای منفصل باقی ماندن از همه ی فکرهای مان
می‌دهد . بطور قطع اگر که به اندازه ی کافی سخت
کوش باشیم , این به ما توانایی باقی ماندن به
مثابه ی آگاهی غیر متأثر از افکار فانی را می‌دهد .

آنامالای سوامی
Annamalai Swami

منبع: https://www.facebook.com/Nissargadatta/

نیروی حال _ قسمت هفتم(مشاهده بر تنفس و هنر گوش کردن)

راهی به سوی سکوت درون

مشاهده بر تنفس و هنر گوش کردن

مشاهده بر تنفس نیز راهی دیگر برای متوقف کردن ذهن است. این روش مخصوصا هنگامی که مورد حمله اضطراب و تنش قرار گرفته اید و توقف ذهن بسیار سخت می شود، کارایی دارد. چشمان خود را ببندید، خود را غرق در نور ببینید، نفس عمیقی بکشید و توجه تان را به دم و بازدم خود معطوف کنید. همراه با تنفس مشاهده کنید که چگونه نور وارد بدن تان می شود و تمام آن را پر می کند و بدن شما نورانی می شود. سپس کم کم به احساسی که به شما دست می دهد متمرکز شوید. حالا توجه شما مجددا به جسم تان متمرکز شده است و تسلط ذهن بر شما از بین رفته است و دیگر نیازی به این تصاویر خیالی ندارید و نباید به آنها وابسته شوید.

اگر می خواهید که از ذهن تان خلاقانه استفاده کنید، بهتر است که آگاه و بی فکر باشید. برای چند لحظه فکر کردن را متوقف کنید و به جای آن توجه تان را به بدن و میدان انرژی درون تان معطوف کنید و از آرامش و ثبات آن آگاه شوید. حال وقتی فکر کردن را از سر می گیرید، افکاری بسیار تازه و خلاقانه خواهید داشت. به این ترتیب دیگر فقط با سرتان فکر نمی کنید، بلکه با تمام بدن تان فکر می کنید.

هنر گوش کردن: وقتی که با کسی حرف می زنید فقط با ذهن تان گوش ندهید بلکه با تمام بدن تان بشنوید. میدان انرژی درون بدن تان را در حال گوش کردن احساس کنید. این امر توجه شما را از تفکر دور می کند و فضایی آرام ایجاد می نماید که شما را قادر می سازد بدون دخالت ذهن و حقیقتا گوش کنید و به شخص مقابل نیز فضای بودن می دهید.

به دنبال سکوتی باشید که صداها از آن ناشی می شوند و دوباره به آن باز می گردند. بیشتر به سکوت توجه کنید تا صداها. توجه به سکوت بیرون باعث به وجود آمدن سکوت درونی و آرام گرفتن ذهن می شود. هر صدایی از سکوت متولد می شود و دوباره در آن می میرد و در مدت زندگی اش با سکوت احاطه شده است. سکوت باعث می شود صدا زندگی بیابد. سکوت بخش ابراز نشده و لاینفک هر صدایی است، هر نت موسیقی و هر ترانه و واژه ای. ابراز نشده در این دنیا به شکل سکوت وجود دارد. به همین علت است که گفته شده است هیچ چیز در این دنیا بیشتر از سکوت به خدا شبیه نیست. تمام کاری که شما باید انجام دهید این است که به آن توجه کنید. حتی در طول یک گفتگو نیز می توانید نسبت به وقفه های بین واژه ها و سکوت هایی هر چند کوتاه بین جملات آگاه شوید. در حالی که این کار را انجام می دهید، آرامش درون شما رشد می کند. شما نمی توانید به سکوت توجه کنید بدون اینکه همزمان در درون تان آرام باشید. سکوت بیرون و آرامش درون.

منبع: کتاب نیروی حال، اکهارت تله، با ترجمه خانم غزال رمضانی

ادامه دارد...

نیروی حال _ قسمت ششم(بخشیدن، و توجه به بدن و انرژی درونی)

راهی به سوی سکوت درون

بخشیدن و توجه به بدن و انرژی درونی

نکته دیگر، بخشیدن است. سرشت حقیقی ذهن عدم بخشش است. ذهن همواره به دنبال راه هایی برای ایجاد تنش و تضاد است و از این رو نمی تواند ببخشد. ولی شما می توانید ببخشید. بخشش یعنی رها کردن احساس نارضایتی و افسوس. زمانی که متوجه شوید که این حس نارضایتی هیچ فایده ای به جز قوی تر کردن حس دروغین از خود ندارد، بخشش به صورت خود به خود اتفاق می افتد. بخشش همچنین به معنای عدم مقاومت به زندگی و اجازه دادن به جریان زندگی در شماست و نقطه مقابل بخشش، درد و رنجی است که بیماری و جریان محدودی از زندگی را به همراه دارد.

اگر توجه تان را تا آنجا که ممکن است به بدن و انرژی درونی تان معطوف کنید، به حال متصل می شوید. به این شکل دیگر خود را در دنیای بیرونی گم نمی کنید و همچنین دیگر در ذهن تان نیز گم نمی شوید. افکار، احساسات، ترس ها و اشتیاق ها ممکن است تا حدودی وجود داشته باشند، اما بر شما چیره نمی شوند. هر چه آگاهی شما بیشتر به  بدن و انرژی درونی تان متمرکز باشد، فرکانس ارتعاش شما نیز بالاتر خواهد رفت و نور شما نیز درخشان تر خواهد شد. آگاهی از وجود درونی همچنین موجب افزایش قدرت سیستم دفاعی بدن و کند شدن روند پیری می شود. با رهایی از اسارت ذهن، توجه شما از بودن در بیرون از بدن، به درون بدن و لحظه حال معطوف خواهد شد و جسم فیزیکی شما نیز احساس سبکی، شفافیت و سرزندگی بیشتری می نماید و گذشت زمان کمترین اثر را بر ظاهر و باطن شما خواهد داشت.

منبع: کتاب نیروی حال، اکهارت تله، با ترجمه خانم غزال رمضانی

ادامه دارد...

نیروی حال _ قسمت پنجم(عدم مقاومت و زندگی در زمان حال)

راهی به سوی سکوت درون

عدم مقاومت و زندگی در زمان حال

درد نتیجه مقاومت ما در برابر چیزی است که در زمان حال جریان دارد. این مقاومت در سطح فکر به شکل قضاوت و در سطح احساس نیز نوعی حس منفی می باشد. شدت درد و رنج شما نیز به میزان مقاومت شما به آن لحظه وابسته است و خود این امر نیز بستگی به این دارد که شما تا چه حد اسیر ذهنیت تان هستید. عدم مقاومت در زندگی همان وضعیت آرامش، راحتی، روشنی و سعادت است. پذیرش و تسلیم کردن خود به آنچه که در لحظه حال در جریان است، بی آنکه در مورد آن وضعیت قضاوت و مقاومتی بکنیم، ما را در لحظه حال قرار می دهد و در این حالت(بی زمانی ناشی از بودن در لحظه حال) هیچ رنج و احساس منفی ای قدرت بقا نخواهد داشت. ذهن نسبت به زمان حال از خود مقاومت نشان می دهد زیرا که بدون زمان قدرت و کنترل خود را بر ما از دست می دهد. بدون گذشته و آینده زمانی وجود ندارد و ذهن نیز بدون زمان وجود ندارد. اگر می خواهید از رنج رهایی یابید پس دست از مقاومت کردن و پرسه زدن در گذشته و آینده بردارید و در زمان حال زندگی کنید. صوفیان جمله معروفی دارند که می گوید: «صوفی بنده دم است». مولانا شاعر بزرگ و استاد صوفیان می گوید: «گذشته و آینده چهره خدا را از ما پنهان می کنند، پس باید که هر دو را در آتش سوزاند".

البته در اینجا منظور ما از زمان، همان "زمان روانشناختی" است و نه "زمان ساعتی". ما نیاز داریم که در امور روزمره خود از زمان برای تعیین وقت بیدار شدن، گذاشتن قرار ملاقات، رفتن به سر کار و... استفاده کنیم و این اجتناب ناپذیر است و ما از آن به عنوان "زمان ساعتی" یاد می کنیم. اما آن چه که باید خود را از آن رها کنیم "زمان روانشناختی" است که همان هویت یافتن با گذشته(خاطرات) و فرافکنی در آینده(احتمالات) است. برای اینکه بدانید آیا در زمان روانشناختی غرق شده اید یا نه، از خودتان بپرسید که آیا در کاری که انجام می دهم لذت، راحتی و روشنی وجود دارد؟ اگر جواب منفی است پس شما درگیر زمان روانشناختی هستید. در اینصورت توجه خود را از نتیجه انجام آن کار، به چگونگی انجام آن کار تغییر دهید. هنگامی که خود را از وسوسه و وابستگی به نتیجه کار رها کنید، لذت "هستی" در هر چیزی که انجام می دهید جریان می یابد.

یکی دیگر از راه های رسیدن به سکوت درون قرار گرفتن در وضعیت حضور است. وضعیت حضور به معنای حفظ آگاهی و هشیاری نسبت به زمان حال و شاهد بودن بر ذهن است. به عنوان یک تمرین چشمان خود را ببندید و با خود بگویید "نمی دانم فکر بعدی که به سراغم می آید چه خواهد بود؟". گوش به زنگ بایستید و منتظر فکر بعدی باشید، درست مانند گربه ای که دم سوراخ موش به کمین نشسته است. تا زمانی که در حالت حضور شدیدی باشید هیچ فکری به سراغ شما نمی آید. اما در عین حال بسیار هشیار و آماده نیز هستید. لحظه ای که آگاهی شما از سطح خاصی پایین تر بیاید، افکار حمله ور می شوند و شما دوباره وارد زمان می شوید.

منبع: کتاب نیروی حال، اکهارت تله، با ترجمه خانم غزال رمضانی

ادامه دارد...

نیروی حال _ قسمت چهارم(عملکرد ذهن)

راهی به سوی سکوت درون

 عملکرد ذهن

فکر تنها یک ابزار است. ذهن وجود دارد تا برای کارهای خاص استفاده شود و زمانی که کار مورد نظر انجام شد، ابزار را به کناری می گذاریم و تا کار بعدی دیگر از آن استفاده نمی کنیم. باید بگویم حدود 80 تا 90 درصد افکار اغلب مردم نه تنها تکراری و بی فایده است، بلکه مضر هم می باشد و باعث اتلاق انرژی نیز می شود. به جز عده اندکی، همه مردم به جریان بی وفقه و زائد تفکر معتاد هستند و معتقدند که اگر جریان تفکرشان متوقف شود، خودشان هم متوقف می شوند، و این توهمی است که ذهن در ما به وجود می آورد تا بتواند بقای همیشگی خود و حالت چیرگی اش بر ما را تضمین کند. با توقف جریان افکار تنها چیزی که متوقف می شود خود ذهن است و در نتیجه آنچه که در مسیر رشد قرار می گیرد آگاهی ماست. در پلکان تکامل آگاهی، ذهن فقط یکی از پله ها است و ما نیاز داریم که برای تکامل بیشتر، از این پله فراتر برویم. باقی ماندن در این پله، فقط باعث نابودی ما خواهد شد. فکر بدون آگاهی نمی تواند وجود داشته باشد اما آگاهی به فکر احتیاجی ندارد. روشن بینی به معنای رفتن به ورای فکر است.

بی ذهنی، آگاهی بدون نیاز به فکر است و تنها به این روش می توان خلاقانه تفکر کرد زیرا فکر به تنهایی قدرتی واقعی ندارد. ذهن الزاما ماشین بقاست. در مقابل افکار دیگر حمله یا دفاع می کند، اطلاعات را ذخیره، جمع آوری و آنالیز می کند و این کاری است که در آن بی نظیر است اما به هیچ وجه خلاق نیست. هنرمندان بزرگ نیز به این نکته اشاره داشته اند که ایده ی خلاقانه آنها در شرایط سکوت ذهنی به ایشان الهام شده است.

ذهن تنها شامل فکر نمی شود بلکه شامل احساسات و هیجانات نیز می شود. احساسات و هیجانات بازتاب ذهن در جسم ما هستند و به صورت فعل و انفعالات شیمایی و تغییرات فیزیولوژی نمود پیدا می کنند. همواره شاهد احساسات و هیجانات درونی خود باشید بدون اینکه آنها را قضاوت کنید. اگر برای لحظاتی احساس خاصی برای مشاهده کردن وجود ندارد، توجه خود را معطوف میدان انرژی درون بدن تان و همچنین به لایه های عمیق تر کنید. این دری به سوی هستی است. خنثی کردن دردهای احساسی با ذهن غیر ممکن است زیرا ذهن خود بخشی از مشکل است و به این می ماند که پلیسی مامور تحقیق در مورد یک آتش سوزی شود در حالی که خودش عامل آتش سوزی بوده است!

منبع: کتاب نیروی حال، اکهارت تله، با ترجمه خانم غزال رمضانی

ادامه دارد...

نیروی حال _ قسمت دوم(تسلط ذهن)

راهی به سوی سکوت درون

اگر فقط خود را با چارچوبهای ذهنی تان بسنجید و هویت تان را به آن واسطه به دست آورید، صفحه ای مات از مفاهیم، برچسب ها، تصاویر، واژه ها، قضاوت ها و تعابیری را ایجاد کرده اید که تمام ارتباطات حقیقی را ناممکن می سازد. همه مسائل تبدیل به فاصله ای بین شما و خودتان، شما و همنوع تان، شما و سرشت تان، و شما و خدا می شود. این پرده ای از افکار است که توهم جدا افتادگی را ایجاد می کند و فراموش می کنید که ورای ظاهر فیزیکی و این فرم های از هم جدا افتاده، با همه ی آنها یکی هستید.

اگر از ذهن درست استفاده کنید ابزاری فوق العاده شگفت انگیز خواهد بود، اما در عمل این ذهن است که دارد از شما استفاده می کند و کنترل شما را در دست گرفته است و این یک بیماری است. یک راه برای پی بردن به این موضوع این است که سعی کنید به اختیار خود فکرتان را متوقف کنید. در این صورت متوجه می شوید که فقط برای چند لحظه قادر به این کار خواهید بود و بعد دوباره اختیار افکارتان را از دست می دهید! پس در حال حاضر این ذهن است که دارد از شما استفاده می کند و نه برعکس.

همواره یک یا چند صدا در ذهن ما وجود دارند که بی وقفه در حال گفتگو هستند. این صدا نظر می دهد، مشاهده می کند، قضاوت می کند، مقایسه می کند، شکایت می کند، دوست دارد، دوست ندارد و... این صدا الزاما در تناسب با وضعیت کنونی شما نمی باشد و مدام در گذشته و آینده نیز پرسه می زند. همچنین این صدا گاه با تصاویر و فیلم های ذهنی همراه می شود. این صدا حاصل ذهن شماست که توسط تاریخچه گذشته شما شرطی شده است و همه چیز را از دیدگاه گذشته قضاوت می کند و به نتایج کاملا نادرستی نیز دست می یابد که در تناسب با زمان حال نمی باشند.

چندان غیرمحتمل هم نیست که این صدا بدترین دشمن هر فرد باشد. بسیاری از افراد با یک شکنجه گر ذهنی زندگی می کنند که دائم به آنها حمله می کند، سرزنش شان می کند و انرژی حیات آنها را می دزدد. این، علت رنج و عدم شادی است و البته عامل بسیاری از بیماری ها نیز می باشد. خبر خوب این است که شما می توانید خود را از ذهن تان خلاص کنید و این تنها آزادی حقیقی است.

منبع: کتاب نیروی حال، اکهارت تله، با ترجمه خانم غزال رمضانی

ادامه دارد...

رهایی از دانستگی _ قسمت ششم و آخر(نقل قولها)

سکوت درون با روش کریشنا مورتی

نقل قول هایی از کریشنا مورتی درباره سکوت درون:

·         فکر، با کیفیت عاطفی و احساساتی نهفته در آن، عشق نیست. فکر به طور حتم مانع تجلی عشق است. فکر ریشه در حافظه دارد، مبتنی بر خاطره است؛ و عشق چیزی جز از خاطره است... و تمام رنج ها و گرفتاری های انسان بدان جهت است که فکر نقش عشق را بازی می کند. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         ناآرامی و غیبت تنها هنگامی پایان می یابند که ذهن از طریق مشاهده نسبت به ناآرامی خود آگاهی پیدا کند. نه از طریق تلاش و ریاضت ذهن می گیرد و نه به وسیله کنترل یا دیسیپلین؛ اینها ذهن را بیشتر منگ، غیرهشیار و آشفته می نمایند. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         جهل نتیجه فقدان دانش نیست، بلکه نتیجه عدم آگاهی نسبت به خویش است. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         دانستگی مانع تجلی ناشناخته است. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         فکر نمود تجربه است، واکنش حافظه و خاطره است؛ و تا زمانی که فکر در کار است و دخالت می کند، تجربه کردن وجود ندارد؛ زیرا نفسِ وسیله، خود مانع تجربه کردن می گردد. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         فضیلت در قلب است، نه در ذهن. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         شناخت هنگامی ممکن است که شوق شناسایی و دریافت قلبی وجود دارد؛ و شکوفایی چنین شوقی در سکوت کامل ذهن است. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         ذهن خالق مسئله است و از اینرو خود قادر به حل آن نمی باشد... جوابی که ذهن برای مسئله پیدا می کند کاملا بی ارتباط با مسئله است... میل به یافتن پاسخ، مانع مشاهده مستقیم خود مسئله با یک ذهن ساکت و آرام می گردد... آنچه مهم است خود مسئله است و نه پاسخ آن... شناخت تنها با مشاهده مستقیم توسط یک ذهن ساکت و آرام میسر می گردد، جایی که با مسئله یکی می شویم و دیگر سوالی باقی نمی ماند. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         فکر و ایده از حافظه بر می خیزد... فکر واکنشی است به خاطرات موجود در حافظه... و خاطرات چیزی به جز لفظ، تصویر و سمبل ها نیستند. بدون لفظ، تصویر و سمبل، خاطره وجود ندارد. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         ذهن خالق ترس است؛ و هنگامی که برای رهایی از آن به تجزیه و تحلیل ترس می پردازد باعث "خودجدایی" بیشتر شده و بنابراین ترسش تشدید می شود. تجزیه و تحلیل ایجاد مقاومت می کند و مقاومت نیز بر شدت ترس می افزاید. رهایی از ترس در نتیجه ارتباط و آمیزش است، نه در جدایی. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         فکر به عنوان عامل تلفیق و ایجاد سازش بین معلول ها یا نتیجه ها واجد ارزش است؛ ولی به عنوان ابزار و وسیله عمل فاقد ارزش می باشد. عمل یعنی انقلاب، یعنی حرکتی که منجر به دگرگون ساختن می شود، نه اینکه بین معلول ها و نتیجه ها تلفیق و سازش ایجاد کند. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         فکر در هر سطح و در هر زمینه ای باشد یک فعل و انفعال سطحی است؛ هرگز نمی تواند به عمق نفوذ کند، نمی تواند نهفته های در قضایا را دریابد. فکر نمی تواند به ماورای خود برود؛ هرگونه تلاش آن بدین منظور نیز به شکست و سرخوردگی اش می انجامد. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         ذهن خود عین اشتغال است. اگر ذهن اشتغالی نداشته باشد خودش هم وجود ندارد؛ اشتغال به اهانت ها و احترامات، به فضیلت ها و شهوات و هوس ها، به کار و گفتار، به انباشتن یا از دست دادن... و ترس از نبودن است که ذهن را بی قرار، در حرکت و فعال نگه می دارد... مرگ ذهن و اشتغالات آن آغاز سکوتی است، سکوت و آرامش کامل. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         در غیبت دانش و دانستگی، ذهن ساکت است، باز و بدون مرز است؛ و تنها در این کیفیت است که کشف و شهود ممکن است. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

·         هیچ چیز برای سکوت به جز خود سکوت نیاز نیست؛ سکوت خود آغاز و پایان خود است. اتخاذ هیچ شیوه و وسیله ای به سکوت نمی انجامد. راه رسیدن به آن دیسیپلین و اعمال اراده هم نیست. حقیقت این قضایا را دریاب، در آن صورت سکوت هست. _ حضور در هستی، کریشنا مورتی

منبع: کتاب رهایی از دانستگی، کریشنا مورتی،با ترجمه خانم مرسده لسانی

رهایی از دانستگی _ قسمت چهارم

سکوت درون با روش کریشنا مورتی

فکر آنچنان زرنگ و حیله گر است که همه چیز را برای متقاعد ساختن خویش تحریف می کند. فکر در طلب خویش برای کسب لذت، اسارت و بندگی خود را دستی دستی به جان می خرد. فکر مولد دوبینی، دوگانگی و تضادهاست. فکر خاطرات زیادی را از رنج ها و لذت ها جمع آوری می کند و خود دوباره از میان آنها زاده می شود. فکر واکنشی است مطابق با آن خاطراتی که در گذشته اتفاق افتاده است و نه آنچه که الان در جریان است و از این رو ما دچار سوءتفاهم، تناقض، احساس بدبختی و درماندگی می شویم. فکر هر اندازه هم که پیشرفته و زرنگ باشد، باز هم کهنه است و قادر به پاسخگویی به سوالات معنوی و مسائل و مشکلات بی شمار زندگی نخواهد بود. فکر کلاهبرداری بیش نیست، زیرا قادر است چیزی از خود اختراع کرده و آنچه را که وجود خارجی ندارد، توهم کند و ببیند. او قادر است که عجیب ترین حقه ها را سر هم کند.

آیا تا به حال دقت کرده اید که وقتی در حالت "توجه کامل" به سر می برید، کسی به نام مراقب، متفکر، مرکز یا "من" وجود ندارد؟ زیرا در حالت "توجه کامل" فکر شروع به پژمردن و از بین رفتن می کند. اگر انسان مایل باشد چیزی را به طور روشن، واضح و دقیق ببیند، می بایست ذهنش بسیار آرام و بدون تمامی تعصبات، فریب ها، گفتگوها، تجسم ها و تصاویر باشد. برای دیدن، تمامی این پرده ها باید به کنار روند، زیرا تنها در سکوت محض است که شما قادر به مشاهده ی شروع فکر خواهید بود و نه زمانی که در حال جستجو، پرسش یا در انتظار گرفتن پاسخ هستید. بنابراین تنها زمانی که ذهن را در سکوت قرار می دهید و کاملا حضور ذهن دارید، از خود سوال کنید که فکر از کجا می خواهد شروع کند؟ تا زمانی که در این ذهنیت باقی بمانید، خواهید دید که فکر هرگز قادر به شروع کردن خود نمی باشد.

داشتن سکوت و خلوت درونی از اهمیت زیادی برخوردار است، زیرا این امر به منزله داشتن آزادی در جهت بودن، رفتن، عمل کردن و پرواز است. گذشته از اینها، خوبی، فقط در خلوت ذهن قادر به گل کردن است، همانطور که تقوی وقتی گل می کند که رهایی دست می دهد. ذهن فقط هنگامی می تواند به کیفیتی کاملا نو و جدید دست یابد که تعلیم نیافته، نامحصور در تجربه های متنوع و بدون تحت نفوذ قرار گرفتن باشد. انسان می تواند بی واسطه ببیند که فقط در حالت سکوت و آرامش ذهن، امکان روشن شدگی وجود دارد. هدف کلی مراقبه در شرق، پدیدآوردن یک چنین حالت ذهنی است، در حالی که آنها مراقبه را کنترل کردن فکر یا تکرار مداوم ذکر می دانند، غافل از اینکه این روش آنها، فقط باعث ایجاد یک سازمان کاذب در جهت رهایی از ترس، اندوه و اضطراب و ساختن دامهای دیگری است که انسان با دست خویش برای خویش می گستراند و معلوم نیست که در این حال چگونه امکان دارد ذهن آرامش و سکون پیدا کند.

خلوت و سکوت، در جهت رفتن به ماورای محدوده ی خودآگاهی لازم است، اما چگونه ذهنی که تا ابد این چنین در تعلق به خویشتن فعال است، قادر به آرام گرفتن خواهد بود؟ انسان می تواند به یک چنین ذهنی، نظم یا شکل ببخشد یا آن را کنترل کند، اما چنین شکنجه ای نه تنها باعث آرامش ذهن نمی گردد، بلکه صرفا آن را منگ تر می کند. نظم می بایست بدون کنترل، سرکوبی و بدون هیچ شکلی از ترس باشد. بدین منظور همه چیزهایی را که در نظرمان مهم جلوه می کنند(نظام عقاید، تجارب، سنت ها، دانش و...) نفی می کنیم تا به ذهنی آرام واصل شویم.

سکوتی که ما نسبت به آن شناسایی داریم، سکوتی است که در آن سروصداها متوقف شده باشد یا به عبارتی سکوتی که در نتیجه توقف فکر حاصل گردد. اما این در واقع سکوت نیست، سکوت نیز مانند عشق و زیبایی چیزی کاملا متفاوت است. این سکوت، محصول ذهنی آرام نیست. چنین سکوتی محصول سلول های مغز نیست که ساختار کل را درک کرده و می گوید: «به خاطر خدا ساکت باش». سلول های مغز، سکوت را به وجود می آورند ولی باز نمی شود گفت که این سکوت است. سکوت حتی بازده توجهی نیست که در آن مشاهده کننده و مشاهده شونده یکی می شود و در نتیجه هیچگونه دوگانگی نیز وجود ندارد، نه، هیچ کدام از اینها سکوت نیستند. سکوتی که مدنظر ماست قابل توصیف نمی باشد. این سکوت تنها یک شروع کوچک است. درست به مانند عبور از سوراخی کوچک به سوی اقیانوسی وسیع و پهناور است. مانند رفتن به ساحت بی زمان و بی مقیاس است، اما این کیفیت را نمی توان در کلام درک کرد. بدین طریق سلول های مغز ساکت شده و آرام می گیرند. در این صورت شاید به آن راز که نه کسی می تواند آن را آشکار سازد و نه می تواند نابودش کند، دست یابید. یک ذهن زنده، ذهنی است آرام، ذهنی که نه مرکزی دارد و نه مکان و نه زمانی. یک چنین ذهنی نامحدود است و یک چنین ذهنی تنها حقیقت و تنها واقعیت موجود می باشد.

منبع: کتاب رهایی از دانستگی، کریشنا مورتی،با ترجمه خانم مرسده لسانی

رهایی از دانستگی _ قسمت سوم

سکوت درون با روش کریشنا مورتی

برای درک خود ابتدا نیاز است که به این نکته پی ببریم که تمام رفتارها و واکنش های ما ناشی از شرطی شدگی است. شرطی شدن هایی که ریشه در دانسته ها و تجربیات گذشته ما دارند و رفتار و گفتار و پندار ما را محدود می کنند. در واقع ما در حال زندگی بر اساس گذشته مرده خود هستیم. هنگامی که شما نسبت به شرطی شدن خود آگاهی می یابید، در واقع کل حیطه خودآگاهیتان را درک می کنید. خودآگاهی، گستره یکپارچه ای است که در آن تفکر، عمل می کند و ارتباطات وجود دارند و همه انگیزه ها، نیات، خواسته ها، لذات، ترسها، الهامات، تعلقات و آرزوها، غمها و شادی ها، در آن گستره قرار دارند. همه سر و کار ما در اینجا با همین بخش خودآگاه است که در سطح قرار می گیرد و کاری با بخش ناخودآگاه نداریم که فاقد شناخت از آن هستیم.

... البته حافظه در سطحی مشخص جایگاه و عملکرد خاص خود را دارد. ما بدون وجود حافظه در زندگی روزمره قادر به انجام کاری نیستیم. حافظه در حیطه خود باید کاردان و قابل کاربرد باشد، اما ساحتی از ذهن وجود دارد که در آن حافظه جایگاه بسیار کوچکی را به خود اختصاص می دهد. ذهنی که توسط حافظه فلج نشده باشد، برخوردار از رهایی واقعی است. حافظه ما مربوط به گذشته است و در نتیجه تفکر ما نیز که واکنشی به داده های حافظه است، کهنه می باشد. شکی نیست که وجود تفکر نیز مانند وجود حافظه، برای زندگی روزمره ضروری است. فکر تنها وسیله ای است که ما برای برقراری ارتباط با دیگران و امور مربوط به شغل خود در اختیار داریم. اما زمانی که فکر در قلمرو ذهنی و روانی به شکل فرافکنی به گذشته و آینده دخالت می کند، باعث پدیدار شدن ترس و همچنین لذات می گردد، و در نتیجه ذهن گنگ و کودن شده و قادر به تصمیم گیری و عملکرد نمی باشد.

یکی از عملکردهای فکر، اشتغال دائم خود با چیزی است. اکثر ما می خواهیم ذهنمان را دائما مشغول نگه داریم، تا خود را آن گونه که هستیم نبینیم. ما از ذهن خالی خود می ترسیم و از نگاه کردن به ترس هایمان نیز دچار وحشت می شویم. برای مواجه شدن با ترس هایتان لازم است که به آنها نگاه کنید، بدون قضاوت کردن، بدون تجزیه و تحلیل کردن، بدون کنترل کردن و بدون تجسم نقطه مقابل آن یعنی شجاعت. آن قدر نگاه کنید تا ذهن تان آرام بگیرد. لازمه زندگی با چیزی زنده(مانند ترس)، ذهن و قلبی آکنده از هشیاری است. ذهنی که دارای هیچ نوع قضاوتی نیست قادر است که جریان ترس را دنبال کند. اگر عمیقا "توجه" کنید در می یابید که مشاهده کننده تنها توده ای از ایده ها و خاطرات است درباره ترس. و مشاهده کننده سعی می کند که ترس را با خاطرات غیرواقعی و منتزع خود درک کند که البته قادر نیز نخواهد بود. در نتیجه با پی بردن به این نکته که مشاهده کننده، از ترس، جدا نیست و بلکه مشاهده کننده، خودِ ترس است، دیگر هیچ نوع اتلاف انرژی در جهت تلاش برای رهایی از ترس وجود نخواهد داشت و فاصله زمانی و مکانی بین مشاهده کننده و مشاهده شونده ناپدید می شود و ترس به طور کلی به پایان می رسد.

وقتی شما با همه وجود "توجه" می کنید، یعنی "توجه" نسبت به تمامی آنچه که در شما می گذرد، در آن صورت مشاهده کننده ای وجود ندارد. تنها، حالت "توجه" وجود دارد، حالتی که خود، انرژی ای کامل است و آن "انرژی کامل" والاترین شکل "هوش" است. طبیعتا در آن ساحت ذهنی، ذهن می بایست کاملا ساکت باشد و آن سکوت و آرامش هنگامی به وقوع می پیوندد که "توجه" کاملی حضور داشته باشد نه آرامش نظام یافته ای. آن سکوت کامل که در آن مشاهده کننده و مشاهده شونده یکی است، والاترین شکل یک ذهن مذهبی است. اما آنچه که در آن ساحت اتفاق می افتد، با واژه قابل توصیف نیست. برای درک چنین ساحتی، شما خود، باید در بطن آن ساحت شناور شوید.

منبع: کتاب رهایی از دانستگی، کریشنا مورتی،با ترجمه خانم مرسده لسانی

ادامه دارد...

رهایی از دانستگی _ قسمت دوم

سکوت درون با روش کریشنا مورتی

ذهن، تمامی گستره هستی نیست، بلکه جزیی از آن است و یک سلسله جزئیات هر چند هم که به طرزی ماهرانه کنار یکدیگر گذاشته شده و قدیمی و سنتی نیز باشند، هنوز جزء کوچکی از هستی می باشند در حالی که، ما ناگزیریم با تمامیت زندگی در تماس و رابطه باشیم.

این سوال که "چگونه می توانم تغییر کنم؟" به معنای به رسمیت شناختن یک مقام بیرونی برای ایجاد یک نظم درونی است. اما نظمی که از بیرون تحمیل می شود، همیشه ناگزیر آبستن بی نظمی است. بجای آن، وقتی شما چیز کاذبی را که برای نسل های متمادی با خود حمل کرده اید، طرد می کنید و یا وقتی که یک بار سنگین را از هر نوع که باشد به دور می اندازید، چه اتفاقی می افتد؟ شما انرژی بیشتری پیدا خواهید کرد. آیا این طور نیست؟ شما ظرفیت، نیرو، سازندگی و حیات بیشتری پیدا می کنید. اگر یک چنین احساسی ندارید به خاطر آن است که بار سنگین و وزن مرده اتوریته را به دور نیانداخته اید، اما زمانی که آن را رها کردید و در خود احساس انرژیی را که در آن ترسی وجود ندارد یافتید(یعنی ترس از عمل درست یا غلط انجام دادن)، آن زمان آیا آن انرژی خود حکایت از تغییر کیفی نمی دهد؟ ما به مقدار بسیار زیادی انرژی احتیاج داریم و آن را از طریق ترس هدر می دهیم، اما وقتی این انرژی که در نتیجه دور انداختن هر شکلی از ترس به وجود آمده، پدیدار شود، همان انرژی خود، باعث انقلابی اساسی و درونی می گردد و دیگر شما ناگزیر نیستید که کار ویژه ای در این باره انجام دهید. و از آنجا که دیگر برای کمک به کسی وابسته نیستید، بلافاصله برای "کشف" آزاد خواهید بود و وقتی آزادی وجود داشته باشد، انرژی هم وجود خواهد داشت. آزادی هرگز کاری به خطا و اشتباه انجام نمی دهد. آزادی کاملا با عصیان متفاوت است. وقتی آزادی هست چیزی به نام کار درست کردن و کار غلط کردن معنا ندارد. شما آزاد هستید و از مرکز درونی اقدام به عمل می کنید، از این رو ترسی نیز وجود ندارد و ذهنی که ترسی ندارد، از عشق عظیمی برخوردار است، و عشق، خود، هر آنچه که می خواهد می کند.

با نفی تمامی اتوریته های درونی و بیرونی(سنت ها، عقاید، تعصبات، قضاوتها، تجربیات، آرمان ها و...) و رهایی از دام هر مقامی، چه مقام خود و چه مقام دیگران، به مرحله "مردن از گذشته" خواهید رسید(مشابه با اصل از بین بردن تاریخچه شخصی در آموزه های کارلوس کاستاندا) و در نتیجه ذهنی همیشه تازه، بانشاط، جوان، معصوم و مملو از شادی و وجد و نیرومندی خواهید داشت. تنها در این ساحت است که انسان می آموزد و مشاهده می کند، و برای اینکار هشیاری بسیار زیادی لازم است. هشیاری عملی است نسبت به آنچه که در درون ما می گذرد، بدون تحریف و یا گفتن اینکه چه چیزی باید باشد و چه چیزی نباید باشد. هر چه را راجع به خودتان می دانید فراموش کنید، هر چه راجع به خودتان تاکنون فکر می کرده اید، فراموش کنید. حالا می خواهیم با یکدیگر طوری شروع کنیم که انگار هیچ چیز نمی دانیم. برای اینکه با امروز، مانند تنها روزی که وجود دارد برخورد کنیم، سفر خود را با پشت سر نهادن همه خاطرات گذشته آغاز کرده و برای نخستین مرتبه به درک خود نائل می شویم.

منبع: کتاب رهایی از دانستگی، کریشنا مورتی،با ترجمه خانم مرسده لسانی