خود هیپنوتیزم، استاد کابوک _ قسمت چهارم(آمادگی برای خودهیپنوتیزم)

روشی برای کسب سکوت درون

3- وضع نشسته:

این حرکت برای تمرکز فکر است و اثری مانند نگاه کردن به نقطه سیاه دارد، ولی به علت وضع خاص نشستن، ایجاد تمرکز فکر را تسهیل می کند.

مطابق شکل و به روش زیر بنشینید.

1-      در حالت دو زانو بنشینید. بن انگشتان پا بر روی زمین و نشیمن روی پاشنه های پا قرار می گیرد.

2-      ستون فقرات کاملا کشیده و مستقیم باشد.

3-      انگشتان دو دست کشیده و کف دستها روی دو زانو قرار گیرد. دستها سیخ و کشیده باشد.

4-      سر کاملا بالا، زبان کاملا بیرون و دهان باز باشد.

5-      نگاه به نوک بینی دوخته می شود. هر قدر که می توانید در این حالت باقی بمانید.

4-حالت پادماسانا:

نشستن به حالت پادماسانا یکی از روش های موثر معالجه بسیاری از اختلالات فکری نظیر تشتت فکر، اضطراب، دلهره، وسواس، افسردگی، هیجانات و ناآرامی های روانی است. به این دلیل که وقتی جسم، یعنی ظرف، ساکن و آرام قرار گرفت، مظروف، یعنی روح، فکر و روان نیز ساکن و آرام خواهد شد.

روش استفاده از این دستور این است که پرتوخواه یا بیمار فکری، در هر روز حداقل دو و حداکثر چهار بار صبح، ظهر، عصر و شب، و هر بار 10 تا 20 دقیقه(و یا بیشتر) باید به این حالت بنشیند و بعد از 20 تا 40 روز نتیجه آن ظاهر خواهد شد. در این تمرین، مانند شکل، ستون فقرات کاملا صاف و کشیده بوده و دهان باز و زبان بیرون می باشد. سر کاملا بالا و نگاه به نوک بینی دوخته می شود.

 منابع: کتاب های "روانشناسی هیپنوتیزم" و "خودهیپنوتیزم" اثر استاد کابوک(شعبان طاوسی)

خود هیپنوتیزم، استاد کابوک _ قسمت اول(مقدمه)

روشی برای کسب سکوت درون

در این سری از مقالات قصد داریم که به چگونگی دستیابی به "سکوت درون" با استفاده از "خود هیپنوتیزم" با روش استاد کابوک( مرحوم شعبان طاوسی) بپردازیم. با این امید که فنون این استاد بزرگ برای خوانندگان گرامی نهایت استفاده و فایده را داشته باشد.

عده ای از دانشمندان علم هیپنوتیزم، هیپنوتیزم را یک نوع تمرکز فکر* می دانند. تمرکز فکر یعنی حالت شدید توجه و دقت، و منظور متخصصین هیپنوتیزم از تمرکز فکر این است که شخصی بر روی یک صندلی بنشیند، عضلات خود را شل کند، به اعضای بدنش کوچکترین حرکتی ندهد و چشمهایش را به چشم هیپنوتیزم کننده و یا به نقطه معینی خیره کند و به چیزی فکر نکند( روانشناسی هیپنوتیزم _ شعبان طاوسی(کابوک) ص 360). این عده استدلال می کنند که هنگام خودهیپنوتیزم کردن، ما فقط فکر خود را به یک نقطه متوجه می کنیم و در نتیجه خودبه خود هیپنوتیزم می شویم. در زمان قدیم، کودکان وقتی به پشت می خوابیدند و به ماه نگاه می کردند به خواب هیپنوتیزم، به مرحله لتارژی یا مرگ کاذب می رفتند و مادران تصور می کردند که کودکشان مرده است.

نظریه گرنی(Gurney): «گرنی معتقد است که متوجه و متمرکز نمودن فکر سوژه موجب می شود که فکر سوژه از سایر موضوعات دیگر جدا شود. زیرا شخص در حالت عادی بیداری دارای پراکندگی فکر است، یعنی افکارش متوجه بسیاری از احتیاجات و تمایلات و موضوعات روزانه می باشد. ولی هنگام هیپنوتیزم شدن، شعاع فکر از روی کلیه نیازمندی ها و ظواهر موجود بریده می شود و فقط یک اندیشه باقی می ماند و آن هم عبارت است از اندیشه ای که هیچ معنی و مفهومی ندارد، مثل نگاه کردن به شمع یا یک نقطه براق و به هیچ چیز فکر نکردن که دارای معنی و مفهومی نمی باشد. در این صورت سوژه استقلال فکری خود را از دست می دهد. یعنی مغزش از هرگونه فکری خالی می شود. در چنین وضعی هیپنوتیزور تلقین و فکر خود را وارد مغز خالی هیپنوتیزم شونده می نماید و چون مغز خالی است و افکار برتری در آن وجود ندارد، لذا تلقینات و افکار هیپنوتیزور را می پذیرد.»

منابع: کتاب های "روانشناسی هیپنوتیزم" و "خودهیپنوتیزم" اثر استاد کابوک(شعبان طاوسی)

ادامه دارد...